Successtress en geluksdruk

Posted by in Ontmoeten

Eerder besteedde ik in mijn blog al aandacht aan het wijdverbreide misverstand dat succes (wezenlijk) geluk oplevert. Maar waarom willen we eigenlijk gelukkig zijn? Waarom al die moeite – want die is er vaak, toch? – van ons streven naar geluk en succes? Eigenlijk is het antwoord hierop heel eenvoudig: we willen gelukkig worden omdat we denken dat we het niet zijn. Natuurlijk zijn we ons daar niet altijd van bewust maar voor de meesten van ons geldt dat er op de achtergrond een voortdurend gevoel van onvrede en ongemak aanwezig is. Als we daar woorden aan zouden geven, komen we op ‘affirmaties’ als: “Ik ben mislukt, ik schiet tekort, ik ben een loser, ik ben lui, dom, lelijk, zwak …”. Allemaal varianten op de basisaanname: “Ik ben niet goed genoeg”.

Om hier vanaf  te komen doen we talloze dingen. We werken ons suf, we kopen (veel) spullen, we lezen anderen de les, we verliezen ons in perfectionisme, we gaan in therapie, we worden ‘spiritueel’ of we gaan ons te buiten aan “sex, drugs and rock ‘n’ roll”. En we jagen natuurlijk, op deze en andere manieren, succes na! Uiteraard levert dit stress op. Veel stress. Successtress. Allemaal ingegeven door de ‘pursuit of happiness’. Want van gelukkig willen worden, word je ongelukkig.

Wat te doen? Niets. Letterlijk (even) niets. De crux van deze alternatieve weg zit ‘m in de twee cursief gedrukte woorden hierboven. Zie in dat je je laat leiden door een gedachte waarvan het dus niet nodig (en trouwens ook niet mogelijk)  is om er vanaf  te komen. Want alles wat is gedacht, is ook bedacht en daarom in wezen  niet waar, nietwaar? Goed kijken dus. Kijken of datgene waar je in gelooft, wel klopt. En daarnaast ook kijken in je lijf. Voelen noemen we dat. Gewoon voelen dat zich van tijd tot tijd onvermijdelijk (fijne en minder fijne) emoties aandienen. Echt voelen en er geen probleem van maken door er een van de bovengenoemde gedachtevarianten aan te koppelen. Aandachtig kijken en voelen dus. En inzien dat het leven gewoon verder gaat, op zijn eigen onnavolgbare wijze.

“Dus de boel maar de boel laten; dat is toch vragen om problemen”? Integendeel. Activiteiten ondernemen we – vroeg of laat – toch wel, of we willen of niet. Stel doelen, maar pin jezelf en anderen er niet op vast. Heb verwachtingen, maar verwacht niet dat ze uitkomen. Koester je verlangens en doe intussen wat je doen wil/moet/kan. Laat je leiden door wat zich spontaan aandient, kwel jezelf niet met prestatiedwang en vraag je vooral niet af of je gelukkig bent. Misschien bevind je je dan wel op de succesvolle weg van levensgeluk.