Het geheim van het leven

Posted by in Ontmoeten

Poeh, pretentieuze titel voor een stukje, nietwaar? Toch is dit onderwerp wel een beschouwing waard, lijkt me. Zijn we immers niet allemaal – zo niet voortdurend dan toch regelmatig – op zoek naar een gelukkig(er) leven? En naar manieren of, beter nog, het ultieme middel om dit levensgeluk te bereiken? Vooral in tijden van tegenspoed zoeken velen van ons naar de (diepere) oorzaak van de gebeurtenissen, naar het waarom van hun levensleed, naar het recept voor een succesvoller leven. Er moet toch, zo lijken we dan te denken, een reden voor dit alles zijn? Die reden zou ons dan een handvat kunnen geven om het anders en beter te doen. En je moet er toch niet aan denken dat (de pijn van) het leven zonder bedoeling is: die gedachte is immers ondraaglijk?! Dus wat is die tot dusver verborgen betekenis, wat is ten diepste de bedoeling, wat is het geheim van het leven?

Zal ik het dan maar verklappen? Het geheim van het leven is … dat er geen geheim is! Ja, weet ik: klinkt flauw, ongelooflijk of misschien wel ontluisterend. Maar toch … Heb je er ooit wel eens aan gedacht dat het leven is zoals het is, gewoonweg en alleen omdat het zo is? What you see is what you get. Niets meer, niets minder. Dit inzicht, dit perspectief lijkt wel heel eenvoudig. En dat klopt: al te eenvoudig en feitelijk onmogelijk voor ons verstand, voor ons denken dat de onweerstaanbare neiging heeft dingen en gebeurtenissen te wegen, te vergelijken en (vaak af) te keuren. En zodra we dat in relatie tot levensvragen en -problemen doen, brengen we onszelf (nog) verder van huis. Zodra we geen voeling meer hebben met wat is en/want geloven dat het zo niet toch niet kan, mag of zou moeten zijn, is er – met een groot woord – lijden. We lijden zodra we de wereld bezien door de ogen van ‘wat moet’.

Dus gewoon accepteren ‘wat is’ en/of lijdzaam toezien wat er gebeurt? Tuurlijk niet. Ten eerste zou je daartoe niet in staat zijn: je blijft toch wel doorgaan met wat – je denkt dat – het beste lijkt. Bovendien zou dat weer een nieuw ‘moeten’ impliceren (“ik moet de dingen accepteren zoals ze zijn”) en dat is wel het laatste wat ik be(t)oog. Nee, áls ik je al een advies mag geven, kijk dan naar wat is. Kijk aandachtig naar (en voel!) wat is en laat je vervolgens leiden door ‘wat komt’. Inderdaad, volg je ingevingen en impulsen en denk er niet (te veel) over na. En kijk overigens ook uit met goedbedoelde adviezen over het vinden van je levensdoel, van je bestemming, van je passie. Natuurlijk is er helemaal niks mis met ‘doen wat je leuk vindt’, met het ‘leven van je droom’ of met ‘het volgen van je hart’. Maar maak er geen levensopdracht van! Want dit is uiteindelijk toch de bottom line : het leven kent geen opdracht, geen (hoger)doel, geen bestemming, geen zin, geen verborgen principe, geen geheim. Het leven is gewoon zoals het  is en omdat het zo is. Waarom? Daarom. Daar is niks geheimzinnigs aan. Waarmee ik niet wil zeggen dat het leven niet wonderlijk is. Maar dat is misschien iets voor een andere keer.